مقدمه وهدف: در دهه اخیر توجه ویژه ای به بخش پروکسیمال زنجیره حرکتی در بهبود عملکرد مورد توجه بوده است و به طور ویژه تمرینات ثبات پروکسیمال در ارتباط با بهبود عملکرد و پیشگیری از آسیب های ورزشی توسعه یافته است. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرینات ثبات پروکسیمال بر زمان رسیدن به پایداری هنگام فرود و آزمون های تعادل Y و جهش سه گانه پارکورکاران مرد بود. مواد و روشها: جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی پارکورکاران حرفه ای استان البرز می شد که از بین آنها 30 مرد پارکورکار به صورت در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه تجربی با میانگین (سن= 46/2± 07/21، قد= 35/5± 10/175 و جرم= 27/9± 33/67 ) و کنترل با میانگین (سن= 31/2± 20/20، قد= 65/4± 93/175 و جرم= 45/8± 33/67) قرار گرفتند. آزمودنی های گروه تجربی به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه تمرینات ثبات پروکسیمال را انجام دادند. قبل و بعد از انجام هشت هفته تمرینات ثبات پروکسیمال، ثبات پاسچر پویا با استفاده از نمرات زمان رسیدن به پایداری در جهت های قدامی خلفی و داخلی خارجی به کمک دستگاه صفحه نیرو، آزمون جهش سه گانه و آزمون تعادلی Y مورد ارزیابی قرار گرفت. از تحلیل کوواریانس برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که اختلاف معناداری بین میانگین جهش سه گانه در هر دو اندام غالب (001/0=p) وغیر غالب (002/0=p)، میزان رسش آزمون Y در اندام غالب (001/0=p) وغیرغالب (001/0=p) بین میانگین زمان رسیدن به پایداری در هر دو جهت داخلی-خارجی و قدامی-خلفی (001/0=p) در دو گروه تجربی وکنترل وجود داشت. بحث و نتیجه گیری: با توجه به ماهیت رشته ورزشی پارکور و نیاز آن به کنترل پاسچر در سطوح بالا توصیه می شود که این ورزشکاران از تمرینات ثبات پروکسیمال به منظور بهبود کنترل پاسچر و نهایتا عملکرد عمومی خود در رشته ورزشی پارکور بهره ببرند.

این پژوهش به منظور بررسی تاثیر تمرینات ثبات مرکزی و ثبات مرکزی_ذهن آگاهی بر کیفیت زندگی زنان سالمند انجام شد. در این پژوهش تعداد 30 نفر از زنان سالمند غیر فعال با میانگین سنی 61/3±60/61 از بین داوطلبان سالمند یکی از مراکز مراقبت از سالمندان شهر کرمانشاه، به صورت تصادفی انتخاب، و به سه گروه مساوی تجربی 1 ( ثبات مرکزی_ ذهن آگاهی)، تجربی 2 ( ثبات مرکزی) و کنترل تقسیم شدند. در پیش آزمون ها از اندازه پرسشنامه ی کیفیت زندگی SF-36 برای ارزیابی کیفیت زندگی انجام گرفت. سپس گروه های تجربی 1 و 2 به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه ی 45 دقیقه ای تمرینات مخصوص به خود را دریافت کردند. تمرینات ثبات مرکزی بر اساس پروتکل تمرینی جفری و تمرینات ذهن آگاهی شامل آموزش فنون مبتنی بر ذهن آگاهی بود. گروه کنترل در این مدت به فعالیت های روزانه خود مشغول بودند. 8 هفته بعد از اتمام مداخلات تمرینی پس آزمون با همان رویه ی پیش آزمون، به عمل آمد. تتایج نشان داد که عملکرد گروه تجربی ثبات مرکزی_ذهن آگاهی در نمره کل کیفیت زندگی به صورت معنی داری از پیش آزمون به پس آزمون بهبود یافت؛ اما در گروه ثبات مرکزی و کنترل به سطح معنی داری نرسید. این الگوی نتایج پیشنهاد می کند که ترکیب تمرینات جسمانی نظیر ثبات مرکزی با تمرینات ذهن آگاهی در مقایسه با تمرینات ثبات مرکزی صرف تأثیر بهتری بر کیفیت زندگی زنان سالمند دارد، که احتمالاً به دلیل کاستن از بار فشار روانی و جسمانی تمرینات بدنی صرف رخ می دهد.

مقدمه و اهداف: سندروم درد پاتلوفمورال یک عارضه ی رایج عضلانی-اسکلتی است. تمرینات چهارسر به عنوان تمرینات استاندارد در توانبخشی سندروم درد پاتلوفمورال استفاده می شود، اما علاوه بر ضعف عضلات چهارسر، ضعف و کوتاهی عضلات پروکسیمال و دیستال زانو در بروز این سندروم موثر است. هدف تحقیق حاضر بررسی اثر دو نوع تمرین پروکسیمال و دیستال زانو بر عملکرد، تعادل پویا و درد ورزشکاران مبتلا به این سندروم است. مواد و روش ها: 35 ورزشکار مبتلا به سندروم درد پاتلوفمورال که توسط پزشک متخصص تشخیص داده شده بودند با میانگین سن 3/35± 25/5 سال، به صورت داوطلبانه در تحقیق، حاضر شدند و به طور تصادفی هدفدار در سه گروه تمرینی پروکسیمال، مشتمل بر تمرینات عضلات هیپ و زانو (12 نفر)، دیستال، مشتمل بر تمرینات عضلات مچ پا و زانو (11 نفر) و کنترل، مشتمل بر صرفا تمرینات عضلات موضعی زانو (12 نفر) تقسیم شدند. تمرینات به مدت 8 هفته اجرا شد. برای بررسی عملکرد، تعادل پویا و شدت درد بیماران به ترتیب از پرسشنامه WOMAC، تست Y و مقیاس بصری استفاده شد. یافته ها: در ویژگی های آنتروپومتریک، درد و عملکرد قبل از اجرای مداخلات بین سه گروه تمرینی تفاوت معناداری وجود نداشت (0/05

زمینه و هدف: علی رغم بحث انگیز بودن نقش اتیولوژیک مالاسزیا در بیماری اونیکومایکوزیس به دلیل عدم اثبات توانایی کراتینولیتیکی آن، اغلب موارد گزارش شده در دنیا (نه ایران)، اونیکومایکوزیس زیر ناخنی دیستال (Distal subungual onychomycosis) بوده و موردی از اونیکومایکوزیس پروکسیمال (Proximal onychomycosis) که در این گزارش توصیف می شود، در کشور گزارش نشده است.معرفی بیمار: خانمی 56 ساله، ساکن تهران، تحت درمان به دلیل ابتلا به بیماری های قلبی، روحی و روانی و نوسان قند خون، با هیپرکراتوزیس ناحیه پروکسیمال ناخن های دو انگشت دست و تشخیص کلینیکی اونیکومایکوزیس، جهت تشخیص، در اردیبهشت ماه سال 91 به آزمایشگاه ارجاع و پس از انجام نمونه برداری و آزمایشات افتراقی، مالاسزیا فورفور به عنوان عامل بیماری شناسایی شد.نتیجه گیری: علی رغم اثبات نشدن خاصیت کراتینولیتیکی مالاسزیا فورفور، این گونه می تواند عامل اتیولوژیک اونیکومایکوزیس پروکسیمال بوده که خاصیت تهاجمی این گونه را مطرح کرده و اهمیت بالینی آن، انتقال آسان تر عامل بیماری به بیماران بستری در بیمارستان و سایر افراد می باشد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرین های ثبات مرکزی بر آمادگی حرکتی بازیکنان نخبة گلبال انجام شده است. 26 ورزشکار نخبة گلبال با دامنة سنی 25 تا 45 سال آزمودنی های این پژوهش را تشکیل دادند. این بازیکنان به صورت هدفمند انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه تجربی (13 نفر) (نُه مرد و چهار زن) و کنترل (13 نفر) (نُه مرد و چهار زن) قرار گرفتند. برای ارزیابی تعادل ایستا، تعادل پویا، عملکرد اندام تحتانی، توان اندام فوقانی و عملکرد حرکتی، به ترتیب از آزمون های تعادل ایستای لک لک، تعادل پویای وای، سه پرش تک پا، مسافت پرتاب مدیسن بال و سرعت پرتاب توپ گلبال استفاده شد. هر دو گروه قبل و پس از پایان هشت هفته تمرین، در آزمون های عملکردی شرکت کردند. گروه تجربی تمرین های ثبات مرکزی را با استفاده از توپ سوئیسی به مدت هشت هفته و هفته ای سه روز و گروه کنترل تمرین های عادی گلبال را انجام دادند. برای تحلیل داده ها و با توجه به فرض توزیع طبیعی داده ها، همگنی شیب خطوط رگرسیون، و رابطة خطی بین متغیر کووریت و وابسته، از آزمون تحلیل کوواریانس در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که میانگین تعدیل شدة تعادل ایستای گروه تمرین های ثبات مرکزی (20/3 = M) با گروه کنترل (35/2 =M ) تفاوت معناداری وجود دارد (59/0 =2η ، 000/0 = P، 66/33 = (23، 1)F). همچنین، بین میانگین تعدیل شدة تعادل پویا در گروه تمرین های ثبات مرکزی (8/79 = M) با کنترل (4/75 = M) ورزشکاران نخبه تفاوت معناداری وجود دارد (38/0 =2η ، 001/0 = P، 04/14 = (23، 1)F). بین میانگین تعدیل شدة سرعت پرتاب، مسافت پرتاب توپ مدیسن بال از جلو و عقب در گروه تمرین های ثبات مرکزی و کنترل نیز تفاوت معناداری وجود دارد (001/0 = P). تأثیر مثبت تمرین های ثبات مرکزی بر آزمون غربالگری عملکرد حرکتی بازیکنان گلبال، بر نقش سازندة این تمرین ها در آمادگی حرکتی تأکید دارد. نتایج پژوهش توصیه می کند از تمرین های ثبات مرکزی درکنار تمرین های عادی گلبال به عنوان شیوة مؤثری برای ارتقای عملکرد حرکتی و پیشگیری از آسیب استفاده شود.

سابقه و هدف: افزایش سن و کاهش فعالیت فیزیکی موجب اختلال در بسیاری از عملکردهای فیزیولوژیکی شده و می تواند کاهش ثبات پاسچر را در پی داشته باشد. زنان دارای هایپرکیفوزیس ثبات پاسچر کافی نداشته و بدنشان دارای نوسان زیادی است که سبب می گردد بیش تر در معرض خطر زمین خوردن باشند. هدف از انجام این پژوهش، تعیین تاثیر تمرینات اصلاحی بر ثبات پاسچر زنان سالمند دارای هایپرکیفوزیس بود.مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی تصادفی کنترل شده، 30 نفر از زنان سالمند (60 تا 75 سال) به روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی (13 نفر) و کنترل (13 نفر) تقسیم شدند. این مطالعه در بهار سال 1393 و در مرکز سالمندان جهاندیده اراک اجرا گردید. گروه تجربی به مدت 8 هفته (3 جلسه در هفته) در برنامه تمرینات اصلاحی شرکت کردند. اما گروه کنترل در هیچ برنامه تمرینی شرکت نکردند. در پیش و پس آزمون جهت اندازه گیری درجه کیفوز و ثبات پاسچر به ترتیب از خط کش منعطف و آزمون چرخش 180 درجه استفاده گردید. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری t وابسته و آنالیز کوواریانس در سطح معنی داری p<0.05 استفاده شد.یافته ها: 26 نفر در اندازه گیری های پس آزمون شرکت کردند. در گروه تجربی درجه کیفوز از 50.58 به 48.84 درجه (p=0.002) رسید و در آزمون چرخش 180 درجه (p=0.008) نیز در این گروه بهبود قابل توجهی مشاهده گردید. اما در گروه کنترل هیچ تغییر معنی داری مشاهده نشد.استنتاج: یافته های تحقیق نشان دادند که تمرینات اصلاحی می تواند موجب بهبود درجه کیفوز و ثبات پاسچر در زنان سالمند شده و از این طریق خطر زمین خوردن را کاهش دهند.

مقدمه و اهداف نارساخوانی یک الگوی اختلال یادگیری است که همراه با نقص در تعادل و هماهنگی می باشد. هدف از تحقیق حاضر مقایسه تأثیر تمرینات اصلاح پاسچر و کاوتورن کوکسی بر ثبات داینامیک و پاسچر نیمه فوقانی کودکان نارساخوان دارای سندرم متقاطع فوقانی بود.مواد و روش ها روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری در این مطالعه دانش آموزان پسر نارساخوان (8 تا 10 ساله) دارای سندرم متقاطع فوقانی بودند. از بین جامعه آماری 30 نفر به طور هدفمند و دردسترس انتخاب و به دو گروه تمرینات اصلاح پاسچر و تمرینات کاوتورن کوکسی تقسیم شدند. ثبات داینامیک با آزمون تعادل Y اندازه گیری شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها ابتدا نرمال بودن داده ها و همگنی واریانس ها با استفاده از آزمون شاپیرو ویلک و آزمون F لون بررسی شد و سپس برای بررسی اثرات درون گروهی و مقایسه گروه ها از آزمون آنکوا در سطح 0/05 استفاده شد. یافته ها نتایج حاصل از مقایسه دو برنامه تمرینی در زاویه کایفوز، پاسچر سربه جلو، شانه گرد، تعادل پویا پای غالب، تعادل پویا کل اختلاف معناداری را بین دو گروه نشان داد (0/05≥P). زاویه کایفوز، پاسچر سربه جلو و شانه گرد در گروه تمرینات اصلاحی نسبت به گروه کاوتورن کوکسی به طور معناداری کمتر بود (0/05≥P). تعادل پویا پای غالب و تعادل پویا کل در گروه کاوتورن کوکسی به طور معناداری بهتر از گروه اصلاحی بود (0/05≥P).نتیجه گیری مقایسه تمرینات اصلاح پاسچر و تمرینات کاوتورن کوکسی اجراشده در این پژوهش نشان داد تمرینات کاوتورن کوکسی تأثیر بیشتری بر بهبود ثبات داینامیک و تمرینات اصلاحی تأثیر بیشتری بر بهبود سندرم متقاطع فوقانی داشته است. بنابراین پیشنهاد می شود برای بهبود تعادل و اصلاح پاسچر کودکان دارای سندرم متقاطع فوقانی، تمرینات اصلاح پاسچر به صورت ترکیبی همراه با تمرینات تعادلی کاوتورن کوکسی در برنامه ورزشی این کودکان قرار گیرد.

زمینه و هدف: فوتبال جزو یکی از پرطرفدارترین رشته های ورزشی است که آسیب های زیادی نیز در خود دارد. باتوجه به اهمیت عضلات ثبات دهنده مرکزی، ضعف این عضلات می تواند سبب افت عملکرد و در نتیجه افزایش آسیب ها شود. از طرفی این ناحیه بعنوان پلی بین اندام تحتانی و فوقانی با عملکرد مناسب خود می تواند سبب بهبود عملکرد واجرا شود. لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر آنی تمرینات ثبات مرکزی بر عملکرد اندام تحتانی فوتبالیست های نونهال بود. روش بررسی: جامعه آماری تحقیق حاضر شامل30 نفر از ورزشکاران فوتبالیست نونهال بود که بصورت هدفمند وارد تحقیق شدند و به دو گروه 15 نفره کنترل و تجربی تقسیم شدند که گروه تجربی به شکل یک جلسه در کنار تمرینات خود تمرینات ثبات مرکزی را انجام دادند و گروه کنترل فقط تمرینات قبلی خود را انجام دادند. عملکرد افراد یک دقیقه پس از یک جلسه تمرین با استفاده از آزمون تعادلی Y، پرش عمودی (سارجنت )، مسافت سه لی، زمان تک پرش تک پا در مسافت شش متر و آزمون سیستم نمره دهی خطای تعادل ارزیابی شد. برای بررسی تفاوت عملکرد در بین ورزشکاران دو گروه از آزمون آماری تی وابسته استفاده شد. یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تمرینات ثبات مرکزی تاثیر معناداری بر بهبود عملکرد اندام تحتانی در فاکتورهای تعادل(05/0P≤)، پرش عمودی(05/0P≤)، مسافت سه لی(05/0P≤) و زمان پرش تک پا (05/0P≤) ورزشکاران داشت. نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان دهنده تاثیرگذار بودن تمرینات ثبات مرکزی حتی به صورت آنی بر عملکرد فوتبالیست های نونهال بود.بنابراین مفید است که مربیان و ورزشکاران برای بهبود عملکرد خود در کنار تمرینات خود به انجام تمرینات ثبات مرکزی نیز بپردازند.

مقدمه: کمردرد باعث کاهش سطح فعالیت فیزیکی در زندگی روزمره می شود که این موضوع منجر به ناتوانی بیشتر و کمردرد مزمن می شود.روش ها: این مطالعه بر روی 20 مرد مبتلا به کمردرد در دو گروه 10 نفری مورد و شاهد و 10 مرد سالم انجام شد. بعد از ده دقیقه استراحت، تمرینات (SPSU) Straight Partial Sit-Up و (OPSU) Oblique Partial Sit-Up انجام و پاسخ های قلبی - عروقی آن ها ثبت شد. جهت بررسی اثر دوره های تمرینی، انجام یک دوره چهار هفته ای این تمرینات در گروه مورد، در نظر گرفته شد.یافته ها: تفاوت معنی داری بین گروه های کمردرد با سالم، از لحاظ تغییرات فشارخون سیستول و دیاستول دیده شد (P<0.05)، اما تفاوت معنی داری از لحاظ ضریان قلب دیده نشد (P>0.05). تفاوت معنی داری از لحاظ تغییرات فشارخون سیستول، دیاستول و ضربان قلب بین ابتدا و انتهای مطالعه در گروه مورد دیده شد (P<0.05)، ولی تفاوتی درگروه های دیگر وجود نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: با توجه به تئوری Deconditioning در افراد مبتلا به کمردرد، عضلات تنه این افراد از قدرت کم تری برخوردارند و در انجام یک فعالیت، شدت انقباضی بیشتری به کار می برند بنابراین تغییرات افزاینده پاسخ های قلبی – عروقی در افراد مبتلا به کمردرد نسبت به افراد سالم بیشتر است. همچنین بعد از اتمام دوره های تمرینی، قدرت عضلانی، افزایش می یابد و در نتیجه پاسخ های قلبی – عروقی تمرینات بعد از دوره های تمرینی نسبت به قبل از دوره های تمرینی کم تر می شود.